شعری برای مردم غزه

به مردم ِ غزه
از هرکه بپرسي
راه ِ خانه ي تو را مي داند
مخصوصن
راکتها و
سگ هاي خانه زاد ِ سرمايه
که بو مي کشند و مي آيند يکراست
سراغ ِ سرزمين ِ بي حفاظ ِ فلسطيني ها
و دهان ِ حق طلب ِ غيرفلسطيني ها
وقتي مي آيند به خانه ي تان
که دست شان پر باشد
از بمب و از ريا
و مي خواهند خراب کنند چيزي را
بر سر ِ تو
يا به نام ِ تو
برسر ِ ديگران
ورنه
جيب انباشته از دلارهاي نفتي کجا و
رفاقت با دستان زحمتکش کجا.
ببين چه مي سازند در کارخانه هاي شان
غير از بمب و فريب
لاشخوراني که
به شکل کبوتر در آورده اند خود را
تا بمب هديه کنند به کودکان ات
در پوشش ِ برگ ِ زيتون.
فريب ِ برگ  زيتون اش را مخور
که نان از سفره ي تو و
حقوق از هم سفره اي هاي ات
مي ربايد
با دسيسه ي حرف.
تاريخ اما
حرف ِ آخرش را نزده است هنوز
از دهان ِ کار
به سرمايه
که با بمب و «فلسفه»
جشن گرفته است
پايان ِ تاريخ ِ ننگين خود را.
حرف ِ آخرش را که بزند تاريخ
ديگر بغض اش را خالي نمي کند اورشليم
برسر ِ کودکان غزه
و شهرها همه
خواهرخوانده هاي يک جهان خواهند شد
و عشق پرواز مي کند در دهان ِ کبوتر
در جغرافياي بدون مرز و
پاسپورت و
رواديد ِ سرمايه.
خدامراد فولادي